Items in Basket: 0

Atzakas Thimios


Label: Carpe Diem Records

Genre: World Music


  • CD Digi / Cardboard €11.99
    In Stock

‘We reach ecstasy by a contestation of knowledge.’ G. Bataille

Udopia is a land that is moved by vibration. It is a land where once a piece of ancient wood broke asunder and harmony oozed from within it.

In this land the oud is like a chimera, rough and crude. Upright and curved in equal measure, it comes and goes, and can never be persuaded to stay.

The vibrations that bring Udopia to life are made of dreams, spontaneous ideas and forgotten melodies that came to me without my being aware of them.

In the macrocosm of sounds, I dream of music in a way that I have never known it before, in which I experience things that I have not experienced before, and in this way I can listen to my own here and now. These sounds mirror a part of myself that is wholly unfamiliar to me.

My encounters with the familiar and unfamiliar melodies from my beloved Middle East remind me of distant relatives that we occasionally meet at celebrations and family gatherings. We might not even remember their names, or their relationship, but we can still chat to them. We can approach them without shame, although not without a certain formality and reserve. Their mere presence gives us an indeterminate though pleasant feeling of security. Deep down, however, we know that we are alone.

My use of the modal scales – with a greater of lesser degree of proficiency – originates in my multi-faceted, sometimes contradictory approach to music. It sheds light on aspects of my inner life, even if I can often find those aspects only outside myself.

The music of Udopia is original, with the exception of two adaptations of the music of Erik Satie and Nikolakis, a composer and kemenche player from Istanbul. They lived at almost the same time, and composed elegant music that was often at odds with the prevailing musical mainstream.

In Udopia I experience the essential connection between the musical argument and the oral tradition of musical sounds. In a sense, therefore, I see myself as a narrator.

The narrative sometimes appears clear and structured, saturated with unfulfilled memories. At other times it is more fluid, breathless, as if on the border of the present, leaving the musical activity in a state of muteness and uncertainty – as if the sound, note by note, had been forged already, before it is finally heard.

Like the cedars in the desert, the musical landscape of Udopia appears harsh and dry, although juices and perfumes flow beneath its rough wooden surface. Its musical stories appear and fade away again, constantly assuming new shapes.

For years I wandered alone on the hills of Udopia with my oud. On the way to this recording I met great masters of sound, musicians who inspired me with their gentle guidance. In their company I set my gaze upon the shining radiance that music produces. Today, with the enthusiasm of a seasoned traveller, we enjoy the scents that emanate from the shared experience of music. I am grateful to them all – mainly because they didn't let me invite them on this journey, but rather came on their own initiative to find me. In Udopia they felt at home, like visitors who spontaneously stay longer than anticipated.

Finally, I should like to thank Jonas, our sound engineer and producer, who has saved us more than once with his astute interventions from the dangers of extreme enthusiasm but, also, from the emptiness of excessive contemplation that can lull us unwittingly to sleep at any time.

Thymios Atzakas


«Η αγνωσία κοινωνεί την έκσταση»
Ζ. Μπαταΐγ


H Udopia είναι η πολυδόνητη χώρα. Εκεί όπου κάποτε ένα ευλύγιστο κομμάτι αρχαίου ξύλου έτριξε και στάλαξε αρμονία.

Στη χώρα αυτή το ούτι είναι ουτοπικό και άξεστο.

Καμπύλο και ευθυτενές μαζί, έρχεται και φεύγει, απρόσκλητο, μέσα στους αρμούς της δικής μας δυστοπίας.

Η πρώτη ύλη από την οποία δονείται η Udopia είναι ύλη ονείρου, απρόσμενα νεφελώματα ιδεών και διαμελισμένου μουσικού λόγου που μου χαρίστηκαν, δίχως γνώση.

Στο μακροκοσμικό plasma των ήχων, ονειρεύομαι τη μουσική όπως ποτέ μου δεν τη γνώρισα πριν, ζώντας αυτό που δεν έχω γευθεί, ακούγοντας έτσι το παρόν μου. Οι ήχοι αυτοί αντιδονούν έναν εαυτό εντελώς ανεξερεύνητο.

Η συμπόρευσή μου με οικείους και ανοίκειους Τρόπους της αγαπημένης Ανατολής μοιάζει συχνά με εκείνους τους μακρυνούς συγγενείς που κάποτε συναντάς σε γιορτές και οικογενειακές συνάξεις. Δε θυμάσαι καν το όνομά τους, ούτε το βαθμό συγγένειας, όμως μπορείς να τους μιλήσεις, να τους αγγίξεις χωρίς ντροπή, ωστόσο με αυστηρότητα και δόση συστολής. Η ύπαρξη τους σου δίνει μια απροσδιόριστη και γλυκιά ασφάλεια, όμως μέσα σου ξέρεις: είσαι μόνος σου.

Η οργάνωση του υλικού αυτού απορρέει σπάταλα, από τη διαλεκτική – εμπειρική μου σχέση με τη μουσική, φωτίζοντας πτυχές του εσωτερικού μου βίου, παρόλο που οι πτυχές αυτές κατοικούν σε ξένο τόπο.

Όλη η μουσική της Udopia είναι πρωτότυπη, με εξαίρεση δύο εμβόλιμες επεξεργασίες / διασκευές, επάνω σε μουσική του Eric Satie και του Ρωμιού συνθέτη και λυράρη, Νικολάκη. Και οι δυο έζησαν την ίδια σχεδόν εποχή, συχνά κόντρα στα κυρίαρχα μουσικοποιητικά πλαίσια του περιβάλλοντός τους, παράγοντας μια μουσική αξιομνημόνευτης κομψότητας.

Στην Udopia βίωσα την υπόσταση ενός κρίκου μεταξύ του μουσικού Λόγου που ποτίζει την ύπαρξη μας και μιας προφορικής, κοινής καθομιλουμένης μουσικών φθόγγων. Έτσι, δεν μπορώ να αναγνωρίσω τον εαυτό μου παρά μόνο ως αφηγητή.

Ο αφηγηματικός αυτός λόγος άλλοτε εμφανίζεται στιβαρός και συμπαγής, διαποτισμένος από μνήμες ανεκπλήρωτες. Άλλοτε πάλι κατρακυλά ξέπνοος στις παρυφές του παρόντος, αφήνοντας τη μουσική πράξη βουβή και τρομαγμένη. Σαν ο ήχος, νότα προς νότα, να έχει τελεσίδικα σφυρηλατηθεί, ήδη πριν την τελική του εκπόρευση.

Ο μουσικός Τόπος της Udopia, σαν τον κέδρο της ερήμου, είναι αυστηρός και άνυδρος, καθώς χυμοί και αρώματα δονούνται κάτω από το φλοιό του, βαθιά μέσα στο αιχμηρό του ξύλο. Οι μουσικές της φράσεις, σαν ανάγλυφες σε παλλόμενη άμμο, διαγράφονται και σβήνουν για να αναγεννηθούν ξανά σε νέες μορφές.

Περιπλανώμενος στους λόφους αυτής της χώρας, έζησα το ούτι. Στο δρόμο για τη ζωντανή αυτή ηχογράφηση συνάντησα πραγματικούς μάστορες του ήχου, μουσικούς που με απαλές σπρωξιές με έβαλαν σε τροχιά. Μαζί τους αντικρίζω την αστραφτερή λεπίδα της μουσικής. Σήμερα, καθώς με τον ενθουσιασμό του εκδρομέα απολαμβάνουμε το άρωμα που αποπνέει η μοιρασιά της μουσικής, τους ευχαριστώ και τους έξι. Κυρίως γιατί δεν με άφησαν να τους προσκαλέσω ο ίδιος στο ταξίδι αυτό, μα ήρθαν στην Udopia να με βρουν νιώθοντας σαν στο σπίτι τους, σαν σε μια γλυκιά αρμένικη επίσκεψη.

Τέλος, ευχαριστώ το Jonas, το μηχανικό ήχου και παραγωγό μας, που με τις εύστοχες παρεμβάσεις του μας γλύτωσε, όχι σπάνια, από τις κακοτοπιές του άκρατου ενθουσιασμού, αλλά και από την κενότητα της αυταρέσκειας που μας περιμένει πάντα στη γωνία.